دوست داشتن واقعی

در آغوشم بگير :

در آغوشم بگير ........... مرا با خودت ببر به سوي ابرهاي آسمان آرامش .... مي بيني چه تنهايم .... همچو تكه كاغذ مچاله و پاره شده اي كه چيزي رو نميشه از روي اون خوند .........

زندگي پايان گرفته است ... سكوت مرگبار تنهايي گوشم را مي آزارد .... نگاه كن ... خوب نگاه كن ... گويي كسي از اون دور دستها مي اد ... انگاري خيلي نزديك شده ... روي پيشونيش رو خوب دقت كن ... اون كلمه خيلي برات آشنا نيست .... ( مرگ ) .... سوار بر اسب مرگ اومده تا بهت آرامش رو كادو بده ... منتظر اومدنش نباش چون كه خيلي آروم داره مياد ... برخيز و به سمتش برو ... آغوشت رو به سمت آرامش جاويد باز كن ...

چه زيبايي تو .......... انگاري عاشقت شدم .... هر لحظه دارم تو رو صدا ميزنم ... و آرزوي در آغوش تو بودن آرامش رو از تمامي لحظه هام گرفته ... و در نبود تو اشك هام رو غريبه ها ميبينن ... بيا و اجازه نده اشكهام و گريه هام و درد دلهام كادوي ارزوني غريبه ها باشن ........

مرگ دوستت دارم و تو رو عاشقانه صدا ميكنم . مرا در آغوشت بگير ....

مرگ مرا عاشقانه در آغوشت بگير .....................................................

never think a day be lover death but now I belive death is the best freind for me in the dark & ugly world

با نگاه ارامت نامهربانی هایم را میبینی

و هم چنان مهربانی میکنی.

 لبخند تو برایم شرمندگی به بار می اورد

 و سکوت پرسشی بی جواب است...

تا میخوام آرزو کنم اسم تو اولش میاد

با اینکه بد کردی به من دلم هنوز تو رو میخواد

خاطره هام کنار تو محاله از یادم بره

شب تا سحر به یاد تو میمونه دل در به در

رفتن تو شکست من دل دادنم به دست غم

حرفات همش بهانه بود نخواستی که باشی با من

این همه مدت به انتظار نشستنم بیهوده بود

دروغ میگفتی به من طفلی دلم چه ساده بوووود...

همه می پرسند چیست در زمزمه مبهم آب ؟

چیست در همهمه دلكش برگ ؟

چیست در خلوت خاموش كبوترها ؟

 چیست در كوشش بی حاصل موج ؟

 چیست در بازی آن ابر سپید ، روی این آبی آرام بلند كه تو را می برد

 اینگونه به ژرفای خیال چیست

 در خنده ­ی جام كه تو چندین ساعت مات و مبهوت به آن می نگری ؟

 نه به ابر نه به ...

دل خوشم با غزلی تازه، همینم کافی ست
تو مرا باز رساندی به یقینم. کافی ست!

قانعم، بیشتر از این چه بخواهم از تو
گاه گاهی که کنارت بنشینم کافی ست!

گله ای نیست، من و فاصله ها همزادیم
گاهی از دور تو را خوب ببینم کافی ست

آسمانی! تو در آن گستره خورشیدی کن!
من همین قدر که گرماست زمینم کافی ست

من همین قدر که با حال و هوایت گهگاه
برگی از باغچه ی شعر بچینم کافی ست

فکر کردن به تو یعنی غزلی شورانگیز
که همین شوق مرا، خوب ترینم کافی ست